Drøymer meg vekk

Me er invitert i bryllaup til eit vennepar i september. Dei skal ha eit vintage-inspirert bryllaup, og det høyres så utruleg fantastisk ut. Bryllaupet skal vere i Romania, og når bruda fortel om detaljane får eg heilt frysningar.


Me fekk invitasjonane for ei stund sidan, og dei er så fine! Eg set å gledar meg til å reisa, samstundes som eg mimrar tilbake til mitt eige bryllaup. Det er så kjekt å planlegge bryllaup, og ikkje minst å gifte seg! Årh - eg vil gjere det ein gang til!! Med same mannen vel og merke! ♥


Bruda er ei fantastisk jente, med ein enorm stilsans! Ho har eit godt auge for detaljar, så eg er heilt sikker på at dette vert eit heilt nydeleg bryllaup!

   

Billettane er i boks, og eg ser verkeleg fram til dette! Ååå - det vert så kjekt! 

 

 

Gina-Gullhår

... er eit slags kallenamn eg har fått av mora til bestevenninna mi. Ho meiner eg har så mykje flaks, og at eg er veldig heldig. Til ein viss grad er eg jo einig. Ting har ein tendens til å ordne seg for meg, det er sant det, men samstundes så kjenner eg litt på følelsen av at eg ønsker å forsvare meg når ho seier det. Eg veit at ho ikkje meiner noko som helst negativt med det, men inni hovudet mitt er det ein liten stemme som ropar "eg har jobba for å komme her eg er i dag"! Eg trur ho veit det, og ho seier det med venligheit og humor, men det får ein jo til å fundere litt. Er det slik det verkar? Trur utanforståande at eg er så flaksen at eg har ramla over det livet eg har no?

Det er ingen hemmeligheit at eg får hjelp av mine foreldre når eg treng det, og ja, til tider når eg ikkje har trengt det. Det betyr ikkje at eg har brukt pengane mine på fyll og fanteri. Til dømes så fekk eg hjelp av dei med pengar til husleige då eg studerte i Bergen. Då sparte eg av stipendet mitt. På denne måten kunne eg kjøpe min første bil utan å ta opp lån, og eg hadde mykje eigenkapital då me skulle kjøpe hus. kvart år har eg hatt full BSU, og sjølv om eg reiser og shoppar ein del, så er det som oftast gjennomtenkt. Eg set vekk ein forholdsvis stor sum kvar einaste månad - det har eg alltid gjort. Så betaler eg alt som skal betalast, og dersom det då er noko att på kontoen, så kan eg bruke det som eg ønsker.

Dette er visst det einaste bilete eg har av min første bil. Går det an?

Sparekontoen min er of limit. Eg latar som eg ikkje har dei pengane. Spør nokon om eg vil vere med på noko, og eg ikkje har pengar på budsjettkontoen, eller på brukskontoen, så er svaret nei. Eg har ikkje lov å ta av høgrentekontoen til noko "gøy". Dersom vaksemaskina plutselig ryk derimot, då er det lov å ta derfra - visst eg MÅ. Sånn har det alltid vore. Eg treng å ha ein buffer tilfelle noko skjer. Eg hatar å ikkje ha det. Eg får heilt åndenød. Det har skjedd to gangar at eg har vore HEILT tom for penger. Det var då eg kjøpte min første bil, og då eg kjøpte mitt første hus.

Det er heller ingen hemmeligheit at eg har gjort det greit på skulen. Her har eg vore veldig heldig, ja. Eg har ein slags midlertidig klisterhjerne, og eg huskar det eg puggar. Men ja, eg må pugge det. Det er på ingen måte sånn at eg høyrer noko, eller les ting ein gang, og så kan det. Eg må lese det, skrive det i heile setninngar og så skrive det i stikkordform, så lese stikkorda, så pugge kva dei representerer, så kan eg skrive det ut, eller fortelje det i heile setningar igjen. Det tar lang tid. Eg har brukt utallige timar på å pugge, og eg har perm etter perm med håndskrevne notatar frå studietida mi.


Ellers har eg vunnet seks ting i heile mitt liv (som eg kan huske i alle fall. Om eg vant mykje som barn huskar eg ikkje), med unntak av eit par 20-kronere på flaxlodd:

1. Ringenes brorskap, extended edition (!) på DVD i 2001 - dette var stort. DVD var nytt, og filmen var HEILT ny, og hadde ikkje komt for salg ein gang! Me hadde ikkje DVD-spelar, så eg gav den til min dåverande kjærast (angrar så klart på det i dag). Eg vant den etter å ha sendt inn eit sjølvdikta slagord til ein reklamekampanje for Pepsi Max. Slagordet huskar eg forøvrig ikkje...
2. Ein novellekonkurranse i 9. klasse. Huskar ikkje heilt kva eg vant, men lurar på om det var nokre utgaver av bladet novella vart sendt inn til.. Det var ikkje eg som sendte den inn, så huskar ikkje heilt kva det gjekk ut på..
3. Gratis bilvask på den lokale bensinstasjonen i 2013. Huskar ikkje heilt korleis det gjekk føre seg, men det var noko med å kommentere på ein status til riktig tid, eller med riktig svar...
4.  Salatbolle på basar i 2014. Det var litt vittig, for det var på andre åresalg, og me hadde ikkje vunnet noko så langt, men det hadde ikkje vore noko eg ville vinne heller, så det gjorde ingenting. Då dei holdt opp salatbollen sa eg "Å, den vil eg vinne", så gjorde eg det!
5. Lysestake med lys, i ikkje heilt min stil, på same basaren..
6. To billettar til MML sin festkonsert som var no i helga, også vunnet på den lokale bensinstasjonen. Her skulle me kommentere under eit bilete at me ønska billettar og dermed vere med i trekninga. Det er tydelegvis YX manger som er ei av hovudkildene til min vinnarflaks (arrangøren av basaren var forresten ho som driv stasjonen - tilfeldig?).

 På konserten møtte eg den flotte mammaen som seier at eg har gullhår, og ho sa: "Ja, eg såg du vant - og eg tenkte selvfølgelig var det ho som vant, Gina-Gullhår". Vel, eg tippar det er mange som har vunnet meir enn det eg har gjort dei siste åra, så kanksje ikkje ein kjempeselvfølge, men... :) Konserten var som sagt heilt fantastisk, så til no trur eg det er dei billettane eg er mest nøgd med å ha vunnet!

Eg lurar på..

.. om Mr. O er redd for at eg skal få eit nytt samanbrudd.. Neida, egentlig gjer eg ikkje det, men han er så veldig hyggelig og hjelpsom for tida! Fredag raste jo verden min litt saman for eit lite øyeblikk, då eg hjelpeslaus stod og såg på medan magen min sprakk opp i strekkmerker. Veldig merkelig følelse. Eg trykte nevane i mot, og liksom håpte at eg kunne stoppe utviklinga! Eg ringte til Mr. O, som sikkert trudde at nokon hadde mista livet slik som eg hulka. Stakkars mann. Det tok litt tid før eg fekk formidla kva som faktisk hadde skjedd. Heldigvis sa han ikkje "var det alt" eller noko. Han berre var der i andre enden og høyrte på hulkinga mi ei heil stund, før han sa "eg kjem heim!". Klokka var 15 på ein fredagsettermiddag, så han meinte det sikkert ikkje skjedde noko meir fornuftig på kontoret uansett. Han kom heim og fant meg i senga, godt innpakka i dyna, med store hovne auge og heilt tett nase. Han la seg ned og holdt rundt meg, og slik låg me til eg fekk henta meg innatt. Takk, Mr. O, for at du handla akkurat slik eg trengte.


Me lagde middag saman, og koste oss med den og litt seriesjåing. Eg konkluderte med at livet kunne ikkje stoppe opp, og at eg skulle gå til søstra mi på besøk, og at han skulle gå til ein kamerat, som me hadde avtalt. Han kom heim ein gang etter kl. 6 på lørdagsmorgon, og me skulle liskom på IKEA til det opna. Hmm.

Mr. O hatar shopping, forresten. Verkeleg HATAR det! Eg har difor tatt meg av alt slikt aleine fram til no, men etter siste tur på IKEA der eg baksla heise med å få med meg ein svær parasoll, konkluderte eg med at eg er for gravid. Eg treng ein sterk mann med meg. Eg valgte faren til barnet mitt, og eg angrar. Det var ein skikkelig utrivelig tur. Eg var i dårleg humør fordi han var så sein heime, sjølv om han visste me skulle avgårde, samtidig som eg var uendelig trist etter hendelsen dagen før fremdeles. Eg hadde sovet kjempedårlig, og han hadde omtrent ikkje sovet i det heile. Pluss på då det nevnte faktum at han hatar shopping, og du har utgangspunktet for ein flott dag.

For å gjere ein lang historie kort, så endte det med krangling på IKEA og ei gravid kone som grein heile vegen heim. Ikkje berre, berre med alle desse hormonane. Eg syns synd på oss begge i ettertid. Begge kunne ha gjort det til ein bedre dag, men ingen av oss ville, fordi me var sure på kvarandre. Lenge leve stahet. Uansett, så snakka me godt ut om det i ettertid, og eg fekk satt litt ord på ting. Det hjalp nok han å forstå kvifor eg aldeles havarerte på IKEA.


Sannheten er at eg har følt meg litt aleine i dette svangerskapet. Eg hadde sett for meg at me skulle kose oss mykje meir saman. At me skulle skru møblar og snakke om framtida. Fantasere om kva Knøttet skulle få som hobbiar og kven han ville ligne på. Dykk tar tegninga. Det har jo ikkje skjedd. Mr. O har vore ekstremt opptatt dei siste månadane med rydding i løa som skal rivast, og ikkje minst med å prøve å få i stand båten. Eg er forsåvidt einig med prioriteringen, men på ein dårleg dag så drit eg loddrett i båten, og ville heller hatt han her med meg. På ein god dag derimot masar eg, og vil at han skal jobbe fortare, så eg skjønnar jo at det ikkje er så lett for han å forstå kva han liskom skal velge, heller. Uansett, så trur eg han har skjønt at det skrantar litt på formen min. Eg okkar meg meir enn normalt, og balar med å sitte i sofaen pga plassmangel til lungene. Alt er tyngre enn for ei veke sidan, og er trur ikkje det tempoet eg kjører no kjem til å holde så veldig mykje lengre. Difor vil eg få ting gjort no, og det trur eg Mr. O har insett at er lurt. I tillegg er han som sagt så hyggelig!

Eg har malt litt til rommet til Knøttet, me snakkar enkle og barnslige dyr. Det ser litt ut som eit mellomstort barn har mala dei, synes eg då.. Mr. O skryt og skryt. "Den elefanten blei jo skikkelig bra då!" "Det vart jo faktisk supert!" Hm, tenker eg.. I går fekk eg òg ein kommentar på fiskesuppa mi; "Du har virkelig stålkontroll på fiskesuppa altså! Det blir dritgodt kvar gang du lagar det. M-m-m". Hm, tenker eg igjen..


I tillegg har han skrudd opp krokar, flytta ymse gjenstander, monter babycallen, støvsugd under sofaen og rydda på loftet! Alt etter lørdag.. Uansett om han gjer det for å avverge eit nytt samanbrudd, eller om han berre fekk redebygging-ånden over seg han òg, så er eg feien! Det er så godt å krysse av ting på lista mi! :)

Takk til deg Mr. O - eg veit du gjer så godt du kan, og at det ikkje er så lett med meg alltid. Takk for at du har fiksa båten òg! Det kjem me til å ha mykje glede av seinere! Du er flink! <3

Besøksheim

For litt over to år sidan bestemte me (Mr. O og eg) oss for å verte besøksheim. Dette er ein teneste som barnevernet tillbyr til familiar som av ulike årsaker har behov for det. Det kan vere alvorlege årsaker, eller "bagatellar". I "vårt tilfelle" vil eg seie det er ein bagatell. Mor har enkelt og greit behov for litt avlastning. Ho jobbar 100 %, har fleire ungar, og er heilt aleine. Det er klart det vert slitsomt!


Tanta og Onkelen min var besøksheim tidligere, og mor mi jobbar litt innanfor dette feltet, så eg har fått med meg litt i får den kanten også. Difor visste eg at det var noko det var behov for, og eg hadde lenge tenkt at eg ville melde meg opp som det når eg blei vaksen. Me fant alt me trengte av informasjon for å komme i gang på kommunen sine barnevernssider. Me valgte å melde oss i nabokommunen, for å unngå at det blei nokon me visste kven var. Det hadde gått greit for oss, men kanskje det ikkje hadde vore så gøy for dei på andre sida? Her kan du lese om korleis det er i Bergen Kommune.


Det er stor skilnad på besøksheim, fosterheim og beredskapsheim. Besøksheim, som me er, er den "mildaste formen". I korte trekk så har du eit møte med barnevernet, og leverer dei ein politiattest. Dei får litt informasjon om kva de likar å gjere på i helgene, kva hobbyar de har, korleis framtida ser ut for deke, og så vidare. Deretter velger dei ut ein, eller to, familiar dei meiner passar overens med deke. De møter så mor, og eventuelt far, slik at deå  får eit inntrykk av kvarandre. Begge partar får så tenke over om dei vil gå vidare med den kombinasjonen.


Me fekk valget om å treffe mor til ein gutt på 7 år, eller foreldra til eit søskenpar på 2 og 4 år. Sistnevnte blei litt overveldande for oss, så me bestemte oss for å prøve med gutten på 7 år. I det tilfelle syntes mora i utgangspunktet at eg var veldig ung, men etter at ho hadde møtt oss og fått eit betre inntrykk av oss som par, var det ikkje noko problem for ho. Me var forlova, hadde hus, og stilte med eit stabilt miljø, det var det viktigste. Etter å ha møtt mor, fekk me møte S. Først i nokre timar ein lørdag. medan mor var der. Så nokre timar aleine ein annan lørdag, og då ville han overnatte. Dette skulle han få bestemme heilt sjølv. Det var litt rart både for oss, han og mor hans, trur eg, men det heile har gått veldig fint heilt fra starten.


Me byrja å få besøk rundt påsken 2012, og har sidan då hatt han hjå oss ei helg i månaden. Det er veldig kjekt, men ikkje som eg hadde sett for meg. Me prøver å gjere på litt kjekke ting, og bildene i innlegget er ei slags oppsummering av kva me har funne på. Det er ikkje alltid like lett å finne på noko å gjere på, for S vil aller helst spele mindcraft med Mr. O.. Det blir som regel bra likevel, når me berre får komt oss ut :)


Eg skreiv at det er ikkje som eg hadde sett for meg. Eg tenkte at eg skulle få så god kontakt med ungen som kom, og at me liksom skulle "gjere ein forskjell". Litt sånn klisjeaktig-glansbilde-opplegg. Gutten som kom har det jo veldig fint heime. Han treng ingen til å gjere ein forskjell, han treng ein plass å få puste ut, og berre vere ung. Han er ikkje veldig snakkesalig, og han diggar Mr. O. Det er jo bra veldig bra, men eg er vant med at det er eg som går lettast overeins med ungar. Høres jo veldig ego ut, men eg trivs veldig godt med ungar,  og det verkar som dei trivs med meg. Eg herjar, lekar og storkosar meg. Så enkelt har det alltid vore. No vart det ikkje slik. Eg vart meir den "strenge mammafiguren". Eg var ikkje gøy og kul, og alle gøye spørsmål og det meste av oppmerksomheten er retta mot Mr. O. "Vil du spela med meg, Ø?", "Sjekk her då, Ø!", "Sjå kva eg fekk til då, Ø", "G, kan eg få lov til..?". Egoet mitt fekk seg rett og slett ein liten knekk. Det hadde det heilt sikkert godt av! Så er det jo veldig kjekt for Mr. O, at han står så høgt i kurs :) Misforstå meg rett, eg syns det er veldig kjekt å vere besøksheim, og eg går godt overeins med S, det er berre ikkje heilt som eg såg for meg. No vert det spanande å sjå korleis det blir med baby i hus. Tanken er at me skal halde fram med å vere besøksheim, men at me tar ein pause i starten. Me får ta ein dag av gangen og sjå etterkvart når Knøttet kjem.

Nynorsk

Som forhåpentlegvis alle veit, har me i Noreg to skriftspråk, Nynorsk og Bokmål. I tillegg har me ekstremt mange dialektar. Kommunnen eg bur i er ein nynorsk kommune, noko som vil seie at alt av "offisielle greier" er på nynorsk. Me snakkar dialekt og skriv nynorsk. Det betyr òg at på skulen her, er det bokmål som er sidemålet. Likevel er eg tryggare på rettskriving på bokmål. Kvifor er det slik? Kanskje fordi eg les så mykje bøker, og dei som regel er på bokmål? Kanskje fordi det meste på fjernsynet er teksta på bokmål? Ikkje veit eg, men slik har det i alle fall blitt. Eg trur forøvrig at no er det nynorske skriftspråket så utvatna at det meste er lov å skrive. Til dømes "bli". Ein må ikkje skrive "eg skal verte..", ei kan no skrive "eg skal bli". Det trur eg ikkje ein kunne før, utan at eg skal seie det heilt sikkert. Andre ord som er lov no er "håpe". Når eg gjekk i skulen (Ha, plutseleg vart eg 100 år), måtte me skrive "vonar".

Uansett. Dette veldig spanande innlegget kjem på bakgrunn av at eg no har bestemt meg for å skrive nynorsk på bloggen. Det vert nok ikkje hardnakka god, gamaldags nynorsk med flotte ord som "Vindauga", "Røynd", "Von" og "Hugleik", for det er eg ikkje heilt komfortabel med, men det er eg heller ikkje med orda eg brukar no. Det er heilt unaturleg å skrive "Jeg", "ikke", "gjøre" og "spise". Eg får oppriktig vondt når eg skriv det, for det er ikkje meg. Det er heilt rart, men det skjer ein fysisk reaksjon i hjernen min når eg skriv "jeg" og "ikke". Det vert heilt tull, og eg kjenner eg vert litt sur. Kanskje eg har ein liten nynorsk krigar i hovudet, som vert sint på meg...?

Eg oppretta bloggen for å ha ein plass å samle tankar og minner frå tida som gravid. Det er utruleg greit å ha det her, så kan eg sjå tilbake på det i seinare tid og huske korleis det var. I tillegg ønska eg ein plass å legge oppskrifter. Det er veldig greit at dei ligg på nett, for då kan eg finne dei når eg er å handlar, og eg kan sende link til ei venninne dersom ho lurar på ei oppskrift. Eg hadde og håpa at bloggen skulle verke som ein motivator for å skrive ned oppskrifter. Det har den visst ikkje gjort... Eg er utruleg dårleg på å skrive ned kva eg har i maten når eg lagar den. Dette er veldig synd, for plutseleg lagar eg faktisk noko som er kjempegodt, men ikkje søren om eg får det til like godt ein anna gang! Det er forsåvidt òg grunnen til at nesten ingen av middagsrettane kjem på bloggen - eg har ikkje nøyaktig oppskrift på dei.. Fy. Kanskje det skal verte målet no framover? Bli flinkare å skrive ned oppskrifter medan du lagar dei!

Der vart det ein digresjon, gitt. Tilbake til poenget; bloggen skulle vere ein plass der eg kunne samle minner og oppskrifter. Ein plass der eg kunne skrive om korleis eg hadde det, og få lufte frustrasjon og bekymring. Ein frisone. Eg trur det blir meir naturleg for meg å ha frisona mi på nynorsk. Det var det eg egentlig skulle fram til med all denne utgreiinga mi.





Forøvrig synes eg det er vanskeleg å bruke bloggen heilt som ein frisone. Det kjem jo tross alt på nett. ALLE kan sjå det. I starten var det kun to-tre andre som hadde adressa til bloggen. No er det mange fleir. Eg trur egentlig ikkje at folk bryr seg så hardt om kva eg skriv eller meiner, men ein vil jo nødig såre nokon, eller forneme dei. Ta barneoppdraging til dømes. Det er så mange meiningar om det. Eg har lenge tenkt på å skrive eit innlegg om kva eg tenker og meiner om saka. Eller, eg har tenkt å skrive om mine tankar rundt korleis eg vil gjere det, og mine bekymringar i forhold til det, men så er det jo dette med ulike meiningar som ikkje er så lett. Sjølv om eg meiner noko, og til dømes søstra mi, eller ei nær venninne meiner noko anna, så betyr jo ikkje det at eg meiner ho gjer det heilt feil, eller motsatt (forhåpentlegvis). Sjølv om eg kjem til å gjere ting ansleis enn mine venninner har gjort, så trur eg ikkje dei sitt bak ryggen min og kviskrar at eg gjer det dårleg, og eg er ei fryktelig mor. Det same gjeld når eg seier/skriv mi meining. Det er bere slik eg tenker, akkurat no. Kan hende eg endrar meining i det knøttet er ute for alt eg veit, men eg meiner i alle fall ikkje at andre si meining er feil, eller at deira måte er dårleg. Berre ansleis. Det må vere lov! Håpar eg. Vonar eg.

Fant forresten denne når eg googla nynorskbileter.

Det er faktisk ei heilt oppriktig frykt hjå meg. At knøttet skal seie ting som "grøt". Så står me der og skrik til kvarandre då. "Da heite graut!" "Nei, grøøøt!" "Du får ikkje graut om du ikkje seie graut!" "Men, mamma, eg er sulten" "Da får so vera!!" Iiik! Sånn har visst eg det i hovudet mitt... Det er nemleg ikkje berre skriftspråket som er utvatna. Me snakkar òg meir og meir utvatna alle mann. Eg har merka stor forskjell etter å ha budd og jobba nokre år i Bergen. Uff. Best å passa på, så ikkje ungen skal "spise mat" og "gjøre lekser"!

Dette blei eit veldig merkeleg innlegg, men det får so vere!

Siste innspurt

I dag er det 1. juli, og dermed akkurat èn måned til jeg har min siste arbeidsdag! Akkurat nå, om akkurat èn måned sitter jeg kanskje akkurat her, og skriver at jeg har kommet hjem fra jobb for siste gang på veldig, veldig, lenge.

Den siste tiden har jeg egentlig vært helt overbevist om at jeg kom til å sykemelde meg snart. "Alle" sier at jeg burde gjøre det. "Det er ingen som vil takke deg for at du går tiden ut", "Du kommer til å gå på en smell", "Hvorfor er det så viktig for deg å gå tiden ut?" og "Jeg angrer sånn på at jeg ikke sykemeldte meg før..." er noen av kommentarene folk kommer med. Det var forøvrig ikke på grunn av kommentarer som dette at jeg nærmet meg klar for å kaste inn håndkleet (selv om de definitivt gjør det mer fristende). Det faktumet at jobben min ikke var så veldig giret på å tilrettelegge noe, var derimot en stor årsak til at håndkleet ble tyngre og tyngre å bære.. I dag snudde det derimot!

Som nevnt tidligere jobber jeg som sykepleier på en kirurgisk avdeling på Haukeland. Det er til tider et enormt høyt tempo der. På en "god dag" kan det fort bli tilbakelagt godt over 15 000 skritt, på altfor harde gulv. Det kan også bli mange tunge løft og tøffe tak, både psykisk og fysisk. Dette kunne ta på for sunne-spreke-løperenmil-trenerpåbootcamp-ikkegravide-Gina, så kanskje ikke så rart at det til tider virker helt umulig å gjennomføre nå som jeg i steden er tunge-lungekomprimerte-ødematøse-treneraldri-gravide-Gina...


Jeg har vært med på veldig mange hjertestans i løpet av mine 2 år på avdelingen, og svært få av de har vært "tekstbok". Jeg har derfor tenkt mye på at vi burde hatt flere skikkelige overraskelseøvelser, der "pasientene" ikke ligger klar for HLR i sengen, eller på gulvet, men faktisk er i slike settinger som vi ofte finner de. De kan sitte inneklemt i en stol med mye utstyr rundt seg, være i en bitteliten dusj, sitte på et meget trangt toalettet eller ligge i trappeoppgangen. Jeg har opplevd alle de tilfellene, og da blir situasjonen en helt annen enn om man finner vedkommende i sengen! Jeg foreslo derfor for en tid tilbake at kanskje jeg kunne få lage et opplegg for noen slike øvelsesdager. Dette ville være bra for avdelingen, og det ville være godt for meg med litt avveksling fra den tunge avdelingen. Det ble dessverre ikke noe av da..


Nå har derimot en av de assisterende avdelingssykepleierene funnet ut at jeg foreslo dette tidligere, og hun syntes det var en kjempeidè! Avdelingen vår er ikke godt nok trent, rent praktisk, på hjertestans, og på de årene jeg har jobbet der har vi aldri hatt overraskelsesøvelser på HLR. Det er altså på høy tid! Jeg skal nå få bruke noen arbeidsdager fremover på å planlegge, og arrangere dette, noe som betyr veldig mye mindre løping og løfting på meg, og godt faglig påfyll for mine kollegaer. Det må jo være bedre enn at jeg sykemelder meg?! Jeg gleder meg, og skal ta fatt på det allerede i morgen. Bonusen er at jeg ikke trenger å møte så tidlig som vanlig desse dagene, og ikke minst at jeg slipper å kvi meg ihjel til de neste ukene. Så tusen takk til min assisterende avdelingssjef som reddet det siste av arbeidstiden min!

Friskt mot

Jeg hadde egentlig forhåndskrevet et innlegg under tittelen "ett skritt av gangen", der jeg fikk blåst ut litt i forhold til bekymringer rundt min alt for fullpakkede kalender den neste månden. Det er nå slettet, og byttet ut med dette innlegget om friskt mot. Kalenderen er like full, men vet dere, om en måned er jeg i Spania og feirer 25 årsdagen min. En siste motbakke nå før det er ferie, og når jeg da begynner igjen på jobb, så er det siste innspurt før jeg går ut i permisjon. Tiden flyr, og dette skal gå bra! Det er utrolig rart hvor fort humøret (hormonene?) og psyken endrer seg, altså. Men godt er det, for den siste uken har det gått mer og mer nedover, så det føles fantastisk, nå som noe tydeligvis har snudd.


Forrige uke var tung fysisk med tanke på ryggen, men også psykisk i forbindelse med parkering på jobb. Jeg har ikke fått parkeringsplass da de har hatt utleveringsstopp grunnet ommbygging. Dette til tross for at jeg har evig lang pendlevei, og har spurt veldig fint mange ganger om ett unntak, og mindre fint i et siste desperat forsøk for en tid tilbake. Det er vanskelig å finne lovelig parkering langs gatene nær Haukeland Sykehus, så det har blitt noen bøter de siste årene, samt en tauing. Det er utrolig hvor mye tid og energi dette faktisk koster meg. Jeg må stadig kjøre tidligere hjemmefra, og gå lengre til jobb, for å få en brukbar plass. Forrige uke fikk jeg lapp på ruten om at her kunne jeg ikke stå, og ville bli tauet ved neste overtredelse. I tillegg ble jeg inneparkert, og måtte spore opp eigeren av bilen, for så og stå der som en tulling og vente i over en time (!) på å bli sluppet ut. Jeg var irritert, sulten og virkelig forvilet da jeg kom hjem, og klarte ikke å se for meg hvordan dette skulle gå de neste månedene. I helgen gjorde jeg derfor enda et forsøk, og sendte mail til drift/tekninsk - IGJEN. Denne gangen traff jeg heldigvis på riktig person, og har nå fått parkeringsplass!! Sååå deilig. Det er en kjempebyrde som er fjernet fra livet mitt, enda så rart det kanskje høres ut.


Ryggen er også bedre, og Mr. O overrasket med å ha lest i boken sin på sengen. Den lå der fint oppbrettet på nattbordet da jeg kom hjem fra nattevakt i dag, og det gjorde meg i overkant lykkelig, men slik er det tydeligvis å være gravid. Veldig intense og overdrevne følelser, på godt og vondt.

Ikke minst har han sluttet å røyke! Han er så flink, og holder ut, til tross for at han synes det er forferdelig. YEI. Jeg og knøttet er så glade! Han er helt sprettball i magen i dag, og jeg er sikker på at det er fordi jeg er så glad og lykkelig :)

Det hagler forøvrig inn med pakker til knøttet, fra ebay, mimmis og ymse andre nettbutikker. Så nå begynner vi virkelig å få ting under kontroll. Jeg gleder meg til å se om det vegghengte stellebordet vi bestilte, passer så perfekt på det vesle upraktiske toalettet vårt som jeg håper.*krysserfingrene*