LUN - plantegninger

 For kvar dag som går får eg meir og meir lyst å komma i gang med nya huset. Eg gledar meg sånn til å flytta inn! Eg innser jo at det er lenge til enda, men helledussen kor utålmodig eg er likevel!

Me har gjort ein del endringar i frå dei orginale tegningene til Nordbohus. Eg vil benytta muligheten til å skryta av Villanger, som er forhandlaren me handlar hjå. Me har tegna om i fleire omgangar og ombestemt oss litt i hytt og pine. Plutselig har me angra oss og endra plasseringen av ein vegg eller ei dør, og meir en ein gang har me sendt mail seint på kvelden med små endringar som å bytte ut eit vindu med ei dør og lignade. Dei ordnar endringar omtrent på dagen, og klagar aldri på at me er vinglete. Heller tvert i mot - dei er veldig forsåelsesfulle for at dette er huset me skal bu i for alltid, og at skal det vere akkurat som me ønsker. Dei skal til og med ordne det sånn at me får gå på visitt i to tilsvarande hus dei har bygd, slik at me får eit enda bedre bilde av korleis det vert til slutt. Fantastisk service med andre ord, men nok om det!

Plantegningane i dette innlegget er henta frå roomscetcher. Denne linken er til Lun-huset, og er funnet på Nordbohus sine sider. Der kan du og finne tilsvarande tegninger til dei andre husa dei leverer.

Her kjem dei orginale plantegningene:

1. etage

2. etage

Våre tegninger endte opp som dette:

1. etage

2. etage

Me har altså bytta om på første og andre etagen, for å utnytte utsikten maksimalt. Som de ser har me større terrasse på vår utgave av huset, i tillegg til at me har flytta den over på andre sida av kanappen.

Ellers har me ofra eit soverom for å få større vaskerom og bod i første-etagen vår. Me har valgt å bygge ein walk-in-garderobe med skyvedører fra soverommet vårt i andre-etage, samt å ofre ein liten bod for å få stort og romslig bad oppe. Bodplass er forsåvidt veldig kjekt å ha, men det vert stort loft over halve andre-etagen vår med 190 cm under taket, så då vart den boden ganske lett å ofre.

Det er eg som har tegna i roomscetcher, så det at mål og størrelserer feil i forhold til kvarandre er min feil. Det er det som er så supert med dette programmet, at du sjølv kan flytte på alt og bygge opp huset som du vil. Deretter leverer du tegningene til til dei som kan det, og så får du skikkelige tegninger med riktige mål som vert levert i byggesøknaden.

Dersom du skal bygge hus, og velger å bruke roomscetcher, vil eg anbefale å lage mange variantar. Eg lagde 5 første-etager og 4 andre-etager, så printa me ut alle variantane og studerte dei fleire gangar, med fleire vekers mellomrom. Ein etter ein vart luka ut, til me satt igjen med dei variantane som er vist her. Eg er veldig glad for at me har hatt så god tid til å bestemme oss, for no er me så innmari fornøyde! Berre synd me ikkje kan flytte inn med ein gang!

Forberedelsar

På søndag skal me ha navnefest for Eirik. Eg er veldig spent på sermonien, då eg aldri har vore på human-etisk navnefest før, men satsar på det vert bra! Sermonien skal vere i Grieghallen, så skal me ha middag og kaffi meir lokalt etterpå.


Tidlegare har eg og søstra mi laga invitasjonar og bordkort, og denne veka er det baking som står i fokus. Eg skal lage makroner, muffins og sjølve "dåps"kaka. Det betyr at eg har litt på meg, men det burde gå bra :)


Heldigvis har me gjort det meste så enkelt som mulig, i tillegg til at me har hanka inn hjelp hjå mange rundt oss, så eg trur det skal verte ein flott dag! 

Første farsdag i hus :)

I dag feirar me farsdag for første gang! Det vil seie at pappen i huset fekk sove lenge, og stod opp til speilegg, kaffi og pakke :)

Deretter har pappen og Eirik lekt og kost i heile dag, medan mammen har rydda og vaska hus. Skal sei eg gledar meg til morsdag :)

Ha ein fin søndag :)

Paprika- og rødløksdipp

Chipsen eg inntar lørdagskvelden smakar ofte ekstra godt med dipp til, men posane med dipp frå butikken er unødig mykje sukker og andre greier i. Så kvifor ikkje lage dippen sjølv?

Ingredienser:

• Crème frâishe
• Spisspaprika
• Rødløk
• Kvitløk
• Salt og pepper

Framgangsmåte:

Eg brukar quick chefen til Tupperware når eg lager dippen.  Hell begeret med Crème frâishe i bollen. Ha oppi ein-to spisspaprika (avhengig av størrelse), ein halv rødløk og eit kvitløksfedd.


Bland alt saman. Smak på dippen  undervegs for å finne ut kor mykje paprika og rødløk du ønsker, og smak til slutt til med salt og pepper.

Tips: Dippen har godt av å stå nokre timar i kjøleskapet før servering, då den er litt rennande når den er nylaga.

Offisielt i gang!

No er det over 2 år sidan me kjøpte huset me bur i. Me kjøpte det usett, tre dagar etter at me oppdaga at det var for salg. Huset er fra tidlig 1900-talet, og var gamaldags innvendig, og ikkje i tipp topp stand akkurat.. Gulrota var at tomten var på 3,5 mål, og at med på kjøpet fekk me eit eldgamalt nøst og garnhus, samt kai og båtplasser - berre nokre minutter frå huset! Dette var me VELDIG interresert i, og me bestemte oss kjapt for å satse, og krysse fingrar og bein for å få mulighet til å bygge draumehuset vårt på tomten på sikt.

Bilete er henta her.

Draumehuset heiter forøvrig LUN, og vert levert av Nordbohus, og dei som ønsker å sjå fleire bileter, og lese meir om huset kan gjere det her.

Som overskrifta tilseier er me no i gang! Me har gjort nokre endringar på huset og tegningane er no klare. Me har tegna kontrakt i dag, og draumen er no eit skritt nærare! Det er framleis mykje som skal klaffe for at dette skal gå smertefritt, og me må spare så mykje me berre klarar framover. Det betyr shoppestopp (igjen) for min del, og eg har difor (med tungt hjarta) sletta ebay-appen og H&M-appen min, og meldt meg utav alle ebay-grupper på facebook.

Det vil nok ta nokre år enda før me faktisk er i hus - men den som ventar på noko godt, ventar ikkje forgjeves!

Livredd

I helga fekk eg meg ein skikkelig støkk. Eg har aldri vore så redd i heile mitt liv, men heldigvis gjekk det bra.
Eg var på klubb med jentegjengen og Eirik ville ikkje sove. Etter mating og mykje byssing valgte eg difor å gå ein liten tur med vogna slik at han sovna. Det gjorde han og eg satt vogna på terrassen. Eg gjekk inn igjen og koste meg med babycallen rundt halsen.

Etter ei stund hørte eg grining i babycallen, og eg holdt den opp til øyra. Gråten var då vekke, men eg hørte framleis mykje skurring, så eg valgte HELDIGVIS å gå ut og sjå til han likevel. Eg opna terrassedøra og skjønte ingenting. Vogna var ikkje der! Det var bekmørkt og det regna ute. Alt gjekk veldig fort så eg huskar ikkje alle detaljar, men vogna hadde blåst av terrassen. Eg dundra på ruta inn til jentene, og spurta bort til vogna. Synet som møtte meg vil eg aldri gløyme. Vogna låg oppned, og eg fekk den opp så raskt eg kunne. Eg innsåg raskt at Eirik ikkje var i vogna lenger. Eg gjekk no fra å vere redd til å få panikk. Eg skjønte at han hadde falt ut av åpninga i vogna og no låg med ansiktet ned i grusen, med vognposen over seg. Hjarta dundra i brystet mitt og eg var så uendelig redd for at eg hadde mista Eirik. Eg tenkte virkelig at det var store muligheter for at det var så alvorleg. Ein 7 veker gamal gutt kunne vel ikkje fly utav ei vogn, og lande i grusen, uten større konsekvenser?! Alt dette tok maks 5 sekunder. Det er så rart at ein kan tenke og føle så utruleg mykje på så kort tid!

Eg fekk vekk vognposen og fekk Eirik i armane mine. Han hylskreik, og i ettertid skjønner eg jo at det var eit godt tegn, men der og då klarte eg ikkje å sjå noko som helst positivt i den situasjonen. Eg fekk han med meg inn i stua og la han ned på gulvet. No er detaljane endå meir uklare, men eg huskar at ei venninne fekk meg til å ta med meg Eirik opp i andre etasje for å roe han ned. Ho ringte til legevakten. Fram til no hadde eg vore ganske roleg og berre handla på instinkt, men no som andre overtok litt ansvar begynte eg å skjelve over heile kroppen og tårene trilla heilt ustoppelig. Eirik var framleis heilt hysterisk. Eg har tidlegare trudd at han har skreket av full hals, men der tok eg feil. Dette var heilt ansleis. Det var forferdelig. Han var virkelig livredd. Han skreik så fælt at han ikkje trakk pusten og eg fekk han ikkje til å feste seg på brystet. Eg innsåg at han var nok like redd som meg, og at det var min jobb å gjere det bedre! Eg fekk samla meg nok til at pulsen senka seg, og eg fekk trøsta han nok til at han greide å fokusere på brystet mitt og endelig kobla seg på for trøst! Tårene trilla framleis, og eg var så bekymra for at noko var galt, samtidig som eg var evig glad for at han såg ut til å ha det tålig greit.

Fleire av klubbjentene kom opp for å sjå til oss, og alle beroliga meg med at det var positivt at han skreik, og
at han bevegde alle lemmer fint, og at han no såg ut til å roe seg. Eg ville likevel inn på legevakten for å få bekrefta at alt var bra, og venninnna mi som hadde dei på telefonen hadde no forklart dei kva som hadde skjedd, og avtalt at me skulle berre komme innover.

Legen bekrefta heldigvis at alt var bra, og no i ettertid har det nok berre fått konsekvenser for meg, og ikkje for Eirik. TAKK OG LOV!

Eg blir framleis heilt skjelven når eg tenker på kor gale det kunne ha gått. Eg har gått igjennom det i hovudet hundrenvis av gangar. Eg er heilt sikker på at bremsa var på, og venninna mi som tok vogna opp etter alt dramaet har bekrefta at bremsa var framleis på. Det var ikkje så mykje vind den kvelden at dette "burde" ha skjedd. Eg har tidlegare vore redd for å ha vogna ståande ute pga mykje vind, men denne kvelden sveiv det meg ikkje eingang. Alle er heldigvis einige i det. Eg trur det må vere det alt for store regntrekket som har skylda. Det har nok fungert som eit slags segl, slik at heile vogna har letta. Nokon anna forklaring finn eg berre ikkje.

Takk og lov at eg gjekk ut. Tenk om eg hadde tenk "å, han slutta å grine, då sovna han vel igjen då". Babycallen hadde og falt utav vogna, og sidan den er så lett hadde den rulla vidare vekk. Det var difor eg ikkje hørte at Eirik grein lenger. Eg kjem i alle fall aldri til å ikkje sjekke! Det spørs om eg kjem til å gå i frå vogna ute igjen i det heile tatt.. Time will tell. Eg må prøve å tenke at det ikkje var min feil. Ingen kunne forutsjå at det skulle skje. Eg må fokusere på at det gjekk bra, og at Eirik har det heilt fint. Eg håpar at han ikkje kan huske det! Det er meir enn nok at eg må huske det. Plutselig berre dukkar heile scenen opp igjen i hovudet mitt og eg ser det heilt klart for meg. Eg ser vogna ligge der, og eg kjenner på den samme angsten eg hadde fredagen då eg innsåg at den stakkast vetle babyen min låg i grusen og skreik for livet!

I første omgang skal eg vente på det nye regntrekket som er bestilt (så skal eg manne meg opp til å legge han i vogna i det heile tatt), mens eg prisar meg lykkelig over at det gjekk så bra. Han fekk eit skrap under haka, men ellers slapp me unna med ein skikkelig støkk.

Baby i farta

Alle som kjenner meg veit at eg er ein over gjennomsnittet sosial person. Eg HATAR å kjede meg, og eg elskar å ha mange ballar i lufta. Eg trudde at dette kom til å endre seg når Eirik kom, men det ser ut til at det ikkje var tilfelle. Kanskje ikkje så rart i grunn, sidan det er slik eg alltid har vore?

I det siste har eg tenkt over om det hadde vore bedre for Eirik om me roa ned tempoet. I tillegg til vår daglige trilletur har me alltid ein eller to avtalar oppført i kalenderen. Det kan vere alt frå kontroll på helsestasjonen, babytreff eller kaffi hjå besteforeldre/oldeforeldre, til middag i Byn med studievenninner, shopping eller klubbkveld med jentegjengen.

Mr. O og eg har snakka mykje om korleis me vil oppdra Eirik både før og etter eg vart gravid, og me har alltid sagt at me skal gjere det me syns er riktig, og ikkje høyre på kva alle andre meiner. Det visste me jo at ikkje kom til å verte berre enkelt, men eg syns det er enda vanskelegare enn eg var forberedt på. Eg prøver å fortelle meg sjølv at ingen meiner noko slemt med råda og meiningane sine, men av og til føles det likevel slik. Eg veit sjølv at det ikkje alltid er lett å holde eit nøytralt uttrykk og tie med meiningar, men eg prøver alt eg kan å gjere det no når det kjem til det å vere foreldre. Eg reagerer jo på enkelte ting andre gjer òg. Ikkje at eg tenker dei er dårlege foreldre, eller at eg trur ungane deira tar skade av det, men eg tenker fleire gangar at "å, det hadde ikkje eg gjort" eller noko lignande. Likevel viser eg det aldri (trur eg), eg berre nikkar og smilar litt eller noko..

Når det kjem til det å dra med meg Eirik rundt om kring overalt, så må eg nesten berre følge magefølelsen. Eg føler innerst inne at det går heilt fint. Eg føl jo godt med på han, og ville aldri latt noko gå på bekostning av han. Dersom han ikkje finn roen over ein lengre periode så går eg heim. Han er jo den aller viktigste, og eg vil så gjerne gjere alt rett. Eg veit kor viktig dei valga me tar no er og at det me gjer no vil vere med å forme han for resten av livet. Det er litt av eit ansvar me har tatt på oss. 

No når eg las gjennom her hørtes det jo ut som om me aldri eg heime og kosar oss, men det er me så klart.
Me tilbringer mykje tid her, og det er så kjekt! Me les bøk, syng, pratar og hermar. Me går på tur rundt i huset og ser på lyset, skyggane og maleria på veggen - det er det kjekkaste Eirik veit! Me søv ofte ein liten sofalur oppå kvarandre, og det er det kjekkaste mammaen veit. Då kan eg sitte å stryke han over håret, lukte skikkelig på han, susse han i hjel og berre vere lykkelig. For ein deilig følelse det er å ha ein slik liten, varm og deilig klump på magen! Eg elskar å sjå på at han pustar, og eg prøver å memorere kvar einaste lille detalj med han. For eksempel måten han rynker på nasa medan han søv, og den skjønne spissen på øyra hans. Eg vert aldri lei av å berre sjå!

Vel, tilbake til det eg egentlig skreiv om, så har me konkludert med at me må jo berre gjere det som føles rett for oss. Me er aktive og sosiale begge to, og det vil naturlegvis prege oppveksten til Eirik. Eg var på festival høg-gravid, og ute på byn til langt på natt 2 dagar før termin, så Eirik er jo allereie vant med mitt tempo, og han ser ut til å tilpasse seg fint til det på utsida også. Sjølv om eg av og til er usikker på om me gjer ting "riktig", så er eg i alle fall heilt sikker på at me gjer så godt me kan, så får me kryssa fingrane for at det er godt nok :)